Szkolenie ISTDP

Jak pracować z projekcją w terapii? Technika, diagnoza i interwencje

Kupuję teraz!

Pacjenci z bardziej kruchą organizacją osobowości często nie komunikują swoich uczuć wprost. Zamiast powiedzieć: „jestem zły”, „boję się”, „czuję się zawstydzony”, „jest mi trudno być pacjentem”, zaczynają lokować te uczucia w terapeucie lub w innych osobach.

Mówią:

„Pan jest na mnie zły”.
„Pani jest mną znudzona”.
„Pan chce mnie ocenić”.
„Pani chce, żebym odeszła od męża”.
„Mąż zawsze mnie lekceważy”.
„Ona nigdy mnie nie widzi”.

Na poziomie treści może to brzmieć jak zwykła rozmowa o relacji. Ale klinicznie często mamy do czynienia z projekcją, rozszczepieniem, acting outem i gwałtownym wzrostem lęku. Jeśli terapeuta odpowie zbyt intelektualnie, zacznie się tłumaczyć, kłócić z treścią projekcji albo za szybko zapyta o uczucia, może nieświadomie wzmocnić mechanizm obronny pacjenta.

To szkolenie pokazuje, jak praktycznie pracować z projekcją i rozszczepieniem: jak rozpoznać, że pacjent projektuje, jak nie dać się wciągnąć w obronę, jak regulować lęk, jak zapraszać pacjenta do pełniejszego pokazania treści projekcji i jak stopniowo pomagać mu odzyskać kontakt z własnym wnętrzem.

Dlaczego interpretacje często nie działają?

Projekcja jest mechanizmem prymitywnym. Dlatego zwykła interpretacja na poziomie intelektualnym często nie wystarcza.

Pacjent nie potrzebuje wtedy wyjaśnienia:

„To jest projekcja”.

Potrzebuje doświadczenia, w którym terapeuta spokojnie, precyzyjnie i konsekwentnie pomaga mu zobaczyć, co dokładnie nakłada na drugą osobę.

W pracy terapeutycznej oznacza to między innymi:

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

Podczas szkolenia omawiamy konkretny sposób pracy z pacjentami projektująco-rozszczepiającymi.

Zobaczysz, jak rozpoznawać projekcję w wypowiedziach zaczynających się od:

„bo pan…”,
„bo pani…”,
„czuję, że pan…”,
„wydaje mi się, że pani…”,
„on zawsze…”,
„ona nigdy…”.

Przyjrzymy się temu, dlaczego takie zdania często nie są jeszcze komunikacją uczuć, ale próbą umieszczenia własnych stanów psychicznych w drugiej osobie.

Będziemy omawiać również sytuacje, w których pacjent nie mówi projekcji wprost, ale pokazuje ją poprzez:

W takich momentach terapeuta musi umieć rozpoznać, że być może pacjent nie tylko „unika”, ale przeżywa terapeutę jako kogoś oceniającego, zawstydzającego, znudzonego, krytycznego albo zagrażającego.

Nie tylko teoria — również trening interwencji

Do szkolenia dołączony jest zeszyt z 12 ćwiczeniami klinicznymi, opartymi na sytuacjach, które mogą pojawić się w gabinecie.

W każdym ćwiczeniu otrzymujesz fragment dialogu lub opis sytuacji z pacjentem oraz pytanie: „Co odpowiedziałbyś jako terapeuta?”. Najpierw możesz sformułować własną interwencję, a następnie porównać ją z kilkoma propozycjami odpowiedzi i komentarzem klinicznym.

Ćwiczenia pomagają przełożyć wiedzę ze szkolenia na praktykę: rozpoznawać projekcję, dobierać właściwy język, regulować lęk pacjenta i unikać reakcji, które mogą nieświadomie wzmacniać mechanizm obronny.

Kupuję teraz!

Projekcja, lęk i zakłócenia poznawczo-percepcyjne

Ważną częścią szkolenia jest zrozumienie związku między projekcją a regulacją lęku.

U pacjentów kruchych uczucia do drugiej osoby bardzo szybko podnoszą lęk do poziomu zakłóceń poznawczo-percepcyjnych. Pacjent może wtedy tracić jasność myślenia, gubić wątek, mieć pustkę w głowie, nieostre widzenie, zawroty głowy, poczucie zamglenia lub nagłej utraty kontaktu.

Projekcja bywa sposobem ratowania się przed tym stanem.

Jeśli pacjent wyprojektuje własną złość na terapeutę, nie musi już doświadczać: „jestem zły na terapeutę”. Zaczyna reagować na to, co sam umieścił w terapeucie: „terapeuta jest zły na mnie”.

Wtedy pojawia się lęk projekcyjny.

Dlatego tak ważne jest, aby terapeuta nie pytał zbyt szybko o uczucia do osoby, na którą pacjent właśnie projektuje. Najpierw trzeba pracować z samą projekcją, pomóc pacjentowi zobaczyć jej treść, zatrzymać ją i dopiero potem wracać do właściwego uczucia.

Kupuję teraz!

Dla kogo jest to szkolenie?

Szkolenie jest przeznaczone dla psychoterapeutów, psychologów, psychiatrów oraz osób szkolących się w psychoterapii, które pracują z pacjentami o bardziej kruchej strukturze osobowości, z pacjentami borderline, z osobami używającymi projekcji, rozszczepienia, acting outu, identyfikacji projekcyjnej i intensywnych obron prymitywnych.

Będzie szczególnie pomocne dla terapeutów, którzy w pracy z pacjentami doświadczają:

Co jest celem pracy z projekcją?

Celem nie jest przekonanie pacjenta, że „się myli”.
Celem jest pomóc mu odzyskać kontakt z tym, co zostało umieszczone na zewnątrz. Pacjent stopniowo może przejść od:

1
„Pan jest na mnie zły”
2
„Mam taką myśl, że pan jest na mnie zły”
3
„To chyba ja jestem zły na pana”
4
„Kiedy czuję złość, robi się we mnie tak dużo napięcia, że zaczynam to widzieć w innych”

To jest zasadnicza zmiana terapeutyczna.

Pacjent zaczyna budować ego obserwujące. Zaczyna widzieć różnicę między rzeczywistością a własną projekcją. Zaczyna odzyskiwać uczucia, które wcześniej musiał wyrzucać na zewnątrz.

Tematy szkolenia

W trakcie szkolenia omówimy między innymi:

czym jest projekcja jako mechanizm prymitywny,
dlaczego interpretacje projekcji często nie działają,
jak rozpoznawać projekcję w języku pacjenta,
jak odróżniać komunikację uczuć od ukrytej projekcji,
dlaczego „czuję, że pan…” często nie jest mówieniem o uczuciach,
jak nie tłumaczyć się i nie kłócić z projekcją,
jak pytać: „po czym pan to poznaje?”,
jak zapraszać pacjenta do kontaktu wzrokowego,
jak zachęcać pacjenta do rozwinięcia treści projekcji,
jak pomagać pacjentowi „wyświetlić” pełny obraz projekcji,
kiedy projekcja zaczyna się „odklejać” od terapeuty,
jak rozpoznawać moment pojawienia się ego obserwującego,
jak pracować z lękiem projekcyjnym,
czym są zakłócenia poznawczo-percepcyjne,
dlaczego zdjęcie projekcji może czasowo podnieść lęk,
jak nie wzmacniać rozszczepienia przez zbyt szybkie pytanie o uczucia,
jak odróżniać realną złość od złości wyprojektowanej,
jak pracować z pacjentem, który projektuje na partnera,
jak nie robić z partnera pacjenta wroga,
jak budować większą pojemność psychiczną pacjenta.

Efekt szkolenia

Po szkoleniu będziesz lepiej rozumieć, co dzieje się w sesji, kiedy pacjent projektuje, oskarża, odwraca uwagę od siebie, mówi głównie o innych, przypisuje terapeucie własne stany lub buduje rozszczepiony obraz drugiej osoby.

Będziesz też mieć bardziej konkretne interwencje:

nie tylko „interpretować projekcję”, ale realnie pracować z nią krok po kroku.

Celem jest większa precyzja kliniczna, spokojniejsza obecność terapeuty i lepsze prowadzenie pacjenta od projekcji ku obserwowaniu siebie, regulacji lęku i kontaktowi z własnymi uczuciami.

Kupuję teraz!

Najważniejsza myśl

Pacjent projektujący nie potrzebuje terapeuty, który będzie się tłumaczył.

Nie potrzebuje też terapeuty, który będzie się z nim kłócił.

Potrzebuje terapeuty, który rozpozna projekcję, wytrzyma napięcie, spokojnie ją zatrzyma i pomoże pacjentowi zobaczyć, co jego umysł umieszcza w drugiej osobie.

Tam zaczyna się praca nad odzyskiwaniem własnego wnętrza.

Kupuję teraz!

Co zawiera szkolenie

Oprócz nagrań otrzymujesz komplet materiałów do samodzielnej pracy i szybkiego wracania do najważniejszych zagadnień.

3 Prezentacje Trzy prezentacje omawiające teorię i praktykę pracy z projekcją.
1 Plik z podsumowaniem szkolenia Zebrane najważniejsze wnioski i wskazówki kliniczne w jednym dokumencie.
Zeszyt ćwiczeń Zeszyt z 12 ćwiczeniami klinicznymi, opartymi na sytuacjach, które mogą pojawić się w gabinecie.
Tabela Tabela diagnostyczna Różnicowe zestawienie trzech struktur - izolacji afektu, represji i pacjenta borderline projektująco-rozszczepiającego - według mechanizmów obronnych, sposobu rozładowania lęku, poziomu ego oraz doboru interwencji.
42 Bloki tematyczne w odtwarzaczu Szkolenie jest podzielone na 42 oznaczone bloki, dzięki czemu łatwo odnajdziesz i wrócisz do tematu, który nurtuje Cię najbardziej. Pełną listę bloków znajdziesz na końcu strony.

Całe szkolenie jest dostępne z napisami.

Kupuję teraz!

42 bloki tematyczne

Pełna lista zagadnień, na jakie podzielone jest szkolenie - każdy blok oznaczony w odtwarzaczu.

1Projekcja nie jest tu teorią.To konkretna sytuacja kliniczna w relacji terapeutycznej.
2Pierwszy sygnał projekcji: pacjent mówi o tym,co rzekomo dzieje się w terapeucie.
3Projekcja często dotyka czegoś realnego w terapeucie.Właśnie dlatego tak łatwo się w niej zgubić.
4Po co pracować z projekcją?Żeby pacjent odzyskał kontakt ze swoim wnętrzem.
5Pierwszy ruch terapeuty: przyjąć projekcję do badania,ale nie uznać jej za fakt.
6Nie tłumacz się z projekcji.Tłumaczenie się często tylko ją wzmacnia.
7Powtarzaj treść projekcji spokojnie i precyzyjnie.Nie dyskutuj z nią i nie zaprzeczaj jej od razu.
8Pacjent projektujący nie tylko się złości.Przede wszystkim reguluje wysokie napięcie przez projekcję.
9Spokojne, dłuższe mówienie terapeutymoże blokować dalsze wyrzucanie projekcji.
10Głos, tempo i rytm wypowiedzi są częścią interwencji.Chodzi o regulację, nie o miłe uspokajanie.
11Kiedy pacjent przerywa i wyrzuca treść,terapeuta spokojnie blokuje odreagowanie.
12Najpierw rozpoznaj mechanizm.To nie jest rozmowa o faktach, tylko praca z projekcją.
13Pytanie kluczowe: „Po czym pan poznaje?”Pomaga konkretyzować projekcję.
14Kontakt wzrokowy może zatrzymać automatyzm projekcjii pomóc pacjentowi zweryfikować obraz terapeuty.
15Gdy projekcja opada, można odpowiedzieć na realny problem.Nie wcześniej.
16Projekcja nie zawsze jest napastliwa.Czasem ukrywa się w zastygnięciu i unikaniu kontaktu.
17Gdy pacjent nie patrzy i nie wnosi tematu,warto zapytać, co dzieje się w relacji terapeutycznej.
18Zapraszaj pacjenta do odsłaniania tego,co nakłada na terapeutę.
19Projekcja działa jak projektor.Najpierw trzeba zobaczyć cały obraz na ścianie.
20Kiedy obraz projekcji staje się pełniejszy,może pojawić się skojarzenie z wcześniejszą relacją.
21Nie pytaj za wcześnie: „Kto tak pana traktował?”.Pacjent może przeżyć to jako unik terapeuty.
22Cierpliwość terapeuty pomaga odklejać projekcję.Pokazuje, że terapeuta nie musi się bronić.
23Techniczna formuła: „ma pan taką myśl”.To wprowadza dystans i ego obserwujące.
24Gdy lęk jest bardzo wysoki, najpierw opisujemy napięcie.Nie interpretujemy historii pacjenta zbyt wcześnie.
25Opis napięcia daje pacjentowi sygnał: można mówićo tym, co w byciu pacjentem jest zagrażające.
26Warto rozpoznawać, jak projekcje innych osóbbudzą chaos, winę i napięcie.
27„Czuję, że ty…” często nie opisuje uczucia.Może ukrywać tezę na temat drugiej osoby.
28Projekcja zwykle zawiera fragment prawdy.Dlatego tak łatwo może mieszać i dezorientować.
29Słowa „zawsze” i „nigdy” często sygnalizująprojekcyjno-rozszczepiający sposób przeżywania.
30W kontakcie z projekcją pojawia się silny impuls:tłumaczyć się, przepraszać albo kontratakować.
31Projekcja, rozszczepienie, acting out i impulsywnośćtworzą powiązany zestaw obronny.
32U pacjentów kruchych lęk może przechodzićw zakłócenia poznawczo-percepcyjne.
33Projekcja bywa obroną przed lękiem,który uruchamia się przy uczuciach.
34Kiedy złość wraca do pacjenta,może pojawić się wzrost lęku i zakłóceń poznawczych.
35Lęk projekcyjny: pacjent reaguje nie na własne uczucie,ale na to, co wyprojektował w drugą osobę.
36Nie pytaj zbyt szybko o uczucia,jeśli pacjent mówi z wnętrza projekcji.
37Sygnały ostrzegawcze: rozszczepienie obrazu partnerai wyprojektowana odpowiedzialność.
38Błąd kliniczny: zbyt łatwo pytamy o uczucia do partnera,wzmacniając projekcję i rozszczepienie.
39Zamiast pogłębiać rozszczepienie,pomagamy pacjentowi zobaczyć bardziej złożony obraz relacji.
40Projekcja będzie wracać.Praca polega na wielokrotnym budowaniu ego obserwującego.
41Przy ZPP trzeba patrzeć na ciało, tempo i odpowiedzi pacjenta.To pokazuje, czy projekcja opada, czy się nasila.
42Projekcji nie leczymy tłumaczeniem się ani szybką interpretacją.Najpierw regulujemy lęk i pomagamy zobaczyć sam mechanizm.